Florencja – Wiki www.fasdnea.info 08

Florencja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta we Włoszech. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.

Na mapach: 43°47′N 11°15′E / 43.783, 11.25

Florencja
Herb
Państwo  Włochy
Region Toskania
Prowincja Florencja
Położenie 43° 47' N
11° 15' E
Powierzchnia 102 km²
Populacja (2009)
 - liczba ludności
 - gęstość
368 362
3596,9/km²
Numer kierunkowy 055
Kod pocztowy 50100
Patron św. Jan Chrzciciel
Kod ISTAT 048017
Położenie na mapie Włoch
"Tło mapy lokalizacyjnej, z zaznaczonymi granicami"
"Florencja"
Florencja
Widok z Dzwonnicy Giotta w stronę dworca kolejowego i SITY
Florencja
Mosty Florencji
Dzwonnica Giotta
Mury miejskie wokół Florencji
Katedra Matki Boskiej Kwietnej

Florencja (wł. Firenze, MAF: [fiˈrɛnʦe]) – miasto w środkowych Włoszech, nad Arno, u stóp Apenin, stolica Toskanii i prowincji Florencja, 366 tys. mieszkańców (2006).

Spis treści

[edytuj] Historia

Założone przez Etrusków jako Faesulae[1], zburzone przez Sullę w 82 p.n.e. Następnie odbudowane przez Juliusza Cezara w 59 p.n.e. jako kolonia dla byłych żołnierzy i nazwane Florentia. Zabudowa tego okresu została założona na planie obozu wojskowego. Z tego okresu pochodzi zachowany szachownicowy układ ulic. Początkowo, w czasach Cesarstwa rzymskiego, Florencja była ośrodkiem handlu i rzemiosła. W 405 obroniła się przed najazdem Ostrogotów, w 539 uzależniona od Bizancjum a od 541 od Gotów. W 570 została podbita przez Longobardów, którzy z kolei utracili miasto na rzecz Franków.

W XI wieku odzyskała znaczenie jako ośrodek handlu, przede wszystkim z uwagi na swoje położenie – na drodze z Francji do Rzymu. W 1078 rozpoczęto budowę nowych fortyfikacji. Od 1115 miasto uzyskało status niezależnego miasta,od 1167[1] weszło w skład Ligi Lombardzkiej a w 1183 Florencja ogłosiła się komuną miejską. Mimo trwających w tym okresie zatargów pomiędzy stronnictwami gwelfów i gibelinów, licznych sporów i wojen, był to trwający wiele stuleci czas rozkwitu i rozwoju miasta. Oprócz handlu w XII wieku rozwinęło się sukiennictwo a później także jedwabnictwo. W XIII wieku powstały pierwsze domy bankowe. W 1252 rozpoczęto bicie złotych monet – florenów, które szybko stały się główną monetą Europy. W mieście działali Brunetto Latini, Dante Alighieri, Giotto di Bondone i Arnolfo di Cambio. Jednocześnie narastał konflikt pomiędzy bogatymi cechami rzemieślniczymi i pozbawioną praw ubogą ludnością.

Zaraza z 1348[1], która spowodowała dalsze zubożenie społeczeństwa doprowadziła do wybuchu powstania w 1378, które zmieniło formę sprawowania władzy. Od 1434 miastem począł rządzić ród Medyceuszów, który doprowadził miasto do okresu największej potęgi gospodarczej i kulturalnej (2 poł. XV w.). Pod rządami Wawrzyńca Wspaniałego (Il Magnifico) miasto wzbogaciło się o znaczną liczbę wielkich dzieł sztuki oraz liczne budowle. Po obaleniu Savonaroli w 1498 faktyczną władzę w Republice Florenckiej jako dożywotni gonfalonier przejął Piera Soderini, a jego bliskim współpracownikiem był Niccolò Machiavelli. W 1512, po obaleniu republiki, do władzy powrócili Medyceusze. Ich rządy trwały do 1737 roku. Był to okres największego rozkwitu miasta zarówno pod względem gospodarczym jak i kulturalnym. W tym czasie w mieście tworzyli Leonardo da Vinci i Michał Anioł (Michelangelo). Pod koniec XVI wieku utworzyła się tu także grupa zwana Cameratą florencką. Z jej działalnością jest też związane powstanie pierwszej w historii światowej muzyki opery – Dafne Jacopa Periego wystawionej w mieście w pałacu Jacopa Corsiego w karnawale 1598.

W roku 1737 Toskania wraz z Florencją została podporządkowana bocznej linii austriackich Habsburgów.

Po wygaśnięciu dynastii stery władzy przejęła rodzina Lorena. W latach 1801–1808 Florencja była stolicą Królestwa Etrurii. Od 1860 włączona do Królestwa Sardynii, stolica Zjednoczonych Włoch w latach 1865–1870.

4 listopada 1966 roku Florencję nawiedziła wielka powódź, wylanie rzeki Arno. Powódź zalała i zniszczyła wiele cennych zabytków.

[edytuj] Zabytki i atrakcje turystyczne

[edytuj] Polonica we Florencji

  • w kościele Santa Croce
    • w kaplicy Salvatich znajduje się nagrobek córki kolekcjonerki Izabeli Czartoryskiej - Zofii z Czartoryskich Zamoyskiej, zmarłej w 1837 roku. Pomnik wykonał Lorenzo Bartolini. Obok znajduje się nagrobek Zofii z Kickich Cieszkowskiej w formie brązowych „drzwi śmierci”, wykonany w latach 1870-72 przez mieszkającego we Florencji poetę i rzeźbiarza Teofila Lenartowicza. Jego dziełem jest również znajdująca się w tym kościele płaskorzeźba – epitafium Włocha Stanislao Becchiego, powstańca styczniowego, przedstawiająca moment jego egzekucji przez Rosjan (1882).
    • w kaplicy Castellanich znajduje się grobowiec polskiego malarza Michała Bogoria-Skotnickiego (1775-1808), wykonany przez Stefano Ricci, oraz również arystokraty, polityka (posła na Sejm Czteroletni) i kompozytora Michała Kleofasa Ogińskiego (1765-1833).
    • w drugim krużganku znajduje się tablica nagrobna Aleksandry Moszczeńskiej, zmarłej w wieku 22 lat w 1838 roku, która była ukochaną Juliusza Słowackiego.
  • w kościele San Marco przy Piazza San Marco pochowany jest Stanisław Poniatowski (1755-1833), książę, bratanek króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Nagrobek, wykonany w 1857 roku przez I. Villa posiada herb i płaskorzeźbę, przedstawiającą uwolnienie od pańszczyzny i symbol Polski. W posadzce kaplicy jest płyta nagrobna córki księcia, Konstancji, zamężnej za Danielem Zappi, zmarłej w 1851 roku. W klasztorze cystersów koło Florencji znajduje się tablica ku czci księcia Stanisława Poniatowskiego.
  • w kościele Zwiastowania NMP znajduje się rzeźba Wita Stwosza
  • w kościele San Spirito są groby księcia Ferdynanda Walker Radziwiłła, zmarłego w 1824 roku i Teresy z Piotrowskich Zawadzkiej, zmarłej w 1834 roku.
  • w kościele Santa Trinita, są dwa polskie groby: Teresy Barbary Krasickiej, wdowy po Józefie Rzeczyckim, zmarłej w 1804 roku, oraz Seweryna Grodzickiego, zmarłego w 1853 roku.
  • w kościele San Lorenzo znajdują się relikwie św. Kazimierza (zm. 1484), królewicza polskiego (syn króla Kazimierza Jagiellończyka),
  • „Willa Favard” od 1829 roku własność księcia Stanisława Poniatowskiego, który nabył tę willę przy południowej rogatce Florencji Rovezzano.
  • kamienica przy via Pistoiese, na której przetrwał herb rodowy Poniatowskich – Ciołek.
  • dom przy Via Camerata 37, w której mieszkał Teofil Lenartowicz
  • dom przy via Montebello 59 z tablicą ku czci Lenartowicza.
  • dom przy Via della Scala 65 (dawniej 4307) i Via dei Banchi 7 gdzie mieszkał Juliusz Słowacki.
  • budynki przy via Ponte alle Mosse, należących kiedyś do Poniatowskich z ich herbem na fasadzie.

[edytuj] Sport

We Florencji działa klub piłkarski ACF Fiorentina, który gra w rozgrywkach Serie A.

[edytuj] Komunikacja

[edytuj] Dworce kolejowe

[edytuj] Miasta partnerskie

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 Praca zbiorowa: Encyklopedia PWN - historia świata. T. I. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, s. 772. ISBN 978-83-01-15086-0. 

[edytuj] Bibliografia

  • Jan Władysław Woś, “Florenza bella tutto il vulgo canta”. Testimonianze di viaggiatori polacchi, Trento, Editrice Università degli Studi di Trento, 2006.

[edytuj] Linki zewnętrzne

Commons in image icon.svg
  Wikimedia Commons ma galerię ilustracji związaną z tematem:
Florencja
Wikicytaty
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o Florencji
Wikisłownik
Zobacz hasło Florencja w Wikisłowniku


Jak Sarkozy chce zapewnić sobie zwycięstwo?
Nowy system pomocy dla bezrobotnych, nie dla małżeństw homoseksualnych, ostra polityka imigracyjna - to niektóre z pomysłów, które mają zapewnić reelekcję obecnemu prezydentowi Francji. Sam Nicolas Sarkozy wymienił je w wywiadzie dla dziennika "Le Figaro".
Zaskakująco wielu Republikanów zagłosuje na Obamę
Ponad miesiąc po rozpoczęciu w USA maratonu prawyborów prezydenckich w Partii Republikańskiej (GOP) nie może ona wyłonić odpowiedniego kandydata. Według najnowszego sondażu część Republikanów chce głosować w wyborach na...Demokratę, prezydenta Baracka Obamę.
Minister Sikorski: Janukowycz nie dał nadziei
Szef MSZ Radosław Sikorski powiedział w czwartek, że prezydent Ukrainy Wiktor Janukowycz w rozmowie z nim nie dał żadnych nadziei na przełom ws. Julii Tymoszenko. "Nie wygląda to dobrze" - odparł minister pytany o szanse na wcześniejsze wyjście z więzienia b. premier Ukrainy.
Dziwny przypadek głowy państwa, które nie istnieje
W przeddzień ceremonii samozwańczego przejęcia władzy liderka południowoosetyjskiej opozycji Ałła Dżiojewa zapadła w śpiączkę. Jak poinformowała szefowa jej sztabu wyborczego Fatima Kokojewa - kandydatka na prezydenta Osetii Południowej zasłabła przebywa na oddziale reanimacji szpitala w Cchinwali. Kobieta nie wykluczyła zamachu na życie niedoszłego prezydenta separatystycznej republiki.
Ścigał zbrodnie reżimu Franco. Czy dlatego go skazano?
Światowe media, komentując wyrok na sędziego Baltasara Garzona, wobec którego hiszpański Sąd Najwyższy orzekł zakaz wykonywania zawodu "z powodu przekroczenia uprawnień" w sprawie kryminalnej, wiążą go z jego próbą ścigania zbrodni frankizmu.
Panasonic TX-P42S30E | meble do kuchni | ubezpieczenie przy podróżach | donice | TV 3D SAMSUNG UE37D6500