Jörg Lanz von Liebenfels

Jörg Lanz von Liebenfels

Jörg Lanz von Liebenfels (włas. Joseph Adolf Lanz) (ur. 19 czerwca 1874 w Penzing (dzielnica Wiednia), zm. 22 kwietnia 1954 w Wiedniu) − był austriackim publicystą i dziennikarzem. Współtwórca Ariozofii.

Wstępuje do Zakonu Świętego Krzyża pod Wiedniem w 1893 roku (inni podają 1897 i Cystersów) zdobywając tam dogłębną znajomość Biblii, dzieł Ojców Kościoła i apokryfów. Gdy pewnego dnia odkryto płytę nagrobną z reliefem rycerza stojącego na bestii z ludzką głową, Lanz uznał ten obraz za wyobrażenie rasy czystej, triumfującej nad mieszańcami nordyckich pół-bogów ze zwierzętami. Na dowód istnienia takich ras powoływał się na reliefy z Asyrii, na których przedstawiano takie bestie na smyczy panów.

Przybiera tytuł barona i opuszcza Zakon 1899. Później zrywa z Kościołem Katolickim, gdy na fali Los von Rom zostaje protestantem w 1901. Potem pozostawia także i to wyznanie, gdyż w latach 1900 – 1907 rozwija swoją własną koncepcję podziału i ezoterycznej symboliki ras, tak zwaną teozoologię. Łączyła ona darwinizm społeczny z niemiecką tradycją teozoficzną. Według teozoologii, czysta w zamierzchłej przeszłości rasa ludzka, dokonując eksperymentów mieszania ras ludzkiej i zwierzęcych doprowadziła do swojej degeneracji. Rasa niższa Antropozoa i rasa wyższa Teozoa, które powstały w jej wyniku, ulegają dalszej degeneracji na skutek mieszania się ras. Zdaniem Lanza von Libenfelsa można tenże proces degeneracji zatrzymać, a nawet odwrócić, dzięki zastosowaniu programu eksterminacji poprzez kastracje i przymusowe sterylizacje ras niższych, a także wprowadzenie odpowiednich praw rasowych dotyczących zawierania małżeństw, opartych na projektach Guido von Lista. Liebenfels proponował także stworzenie czegoś na kształt "klasztorów rozrodczych", gdzie aryjskie kobiety łączyłyby się z aryjsko czystymi mężczyznami (w okresie Trzeciej Rzeszy projekt ten doczekał się swojej realizacji w postaci instytucji Lebensbornu).

Od 1905 wydawał pismo Ostara, w którym zajmował się upowszechnianiem i propagowaniem idei teozoologii. Wydano około 100 numerów, ale do dziś na tym samym terenie małe wydawnictwa kontynuują jego tradycję i wznawiają Ostarę. Był twórcą ariochrystianizmu, uważał między innymi, że Chrystus był męczennikiem za sprawę czystości rasowej i został ukrzyżowany przez podludzi, działających z inspiracji satanistycznych kapłanów, dążących do zniszczenia czystego rasowo ludu Ariów. Włączał on także do grona teozoologów i ariochrześcijan mistyków chrześcijańskich (miedzy innymi Hildegarde z Bringen, Mistrza Eltberta, Jakuba Böheme), jak również zakony chrześcijańskie i rycerskie, cystersów i templariuszy, jako strażników czystości rasy i mistyki krwi.

W 1907 roku zakłada Zakon Neootemplariuszy (ONT – Der Orden des neuen Temples, Ordo Novi Templi) definiowanego jako aryjskie stowarzyszenie wzajemnej pomocy, stworzone w celu szerzenia świadomości rasowej i prowadzenia badań genealogicznych. Siedzibą zakonu był zamek Werfenstein, położony niedaleko austriackiego miasteczka Struden. Ustanowił go centrum walki rasowej zapraszając na koncerty i wykłady setki gości. Flaga zamku miała swastykę jako symbol. Jej założyciel był jednocześnie jej kapłanem. Adepci zakonu musieli posiadać certyfikat czystości rasowej, która badana była przez specjalną komisję złożoną z Kapłanów i Przeora.

Niektórzy badacze utrzymują, że w młodości Hitler był pod jego wpływem, gdyż w 1932 roku Liebensfels pisał do "brata zakonnego" Emiliusza "...Hitler jest jednym z naszych najlepszych uczniów. Jeszcze zobaczysz, że zwycięży, a my wraz z nim i zainicjujemy ruch, który wstrząśnie całym światem... ". Hitler skrupulatnie czytał numery Ostary gdy mieszkał w wiedeńskim przytułku dla bezdomnych od 1909 roku. By zdobyć kilka brakujących egzemplarzy dwudziestolatek odwiedzał osobiście Lanza von Libenfelsa i dostał je w podarunku.

Niemieccy templariusze byli także powiązani z tajnymi okultystycznymi organizacjami Vril (Siła) i Thule. Wewnątrz tych grup istniał krąg jeszcze ściślejszy, grupa tzw. Rycerzy Czarnego Słońca, co wraz ze "słoneczną" symboliką zawartą w swastyce oraz SS-owskich "runach" zdaje się wskazywać na związek z tzw. poetyką światła właściwą dla lucyferianizmu.

Źródła

• Brigitte Hamann, Wiedeń Hitlera. Lata nauki pewnego dyktatora, wyd. Książka i Wiedza, Warszawa 1996, ss. 207-214, ISBN 83-05-13098-3.

Zobacz też

• Ariozofia
• Volkizm